مچاله کن و آتش بزن

پیمانیسم . احتمالا وقتی برود دل هیچکدامتان برایش تنگ نشود . حتی مطمئن نیستم دل خودم برایش تنگ شود .

تقریبا یک سال و نیم زنده بود . کسی بود که در آن می نوشت . شما هم می خواندید . به همین منوال ادامه پیدا کرد تا به الان که از این پس دیگر نه صاحب پیمانیسم در آن می نویسد و نه شما می آیید که آن را بخوانید . هر چیز انتهایی دارد . اصلا خوب است که خودمان به هر چیزی انتها بدهیم . قبل از آنکه به عادت تبدیل بشود . قبل از آنکه از شور و شوق عاری شود .

اگر دوباره شور و شوق اینچنین نوشتنی پیدا شد مطمئن باشید پیمانیسم را دلخور هوو نمی کنم . 

همیشه اولین ها ترک ناشدنی ترین ها هستند .   

خدا رو روست دارم . می دونید چرا ؟ چون یه دیوانه ی تمام عیاره . از اون دیوونه هاست که هیچی جلودارش نیست . 

اگه یه روز خدا رو ببینم اولین چیزی که بهش می گم اینه که : افتخار می کنم به اینکه مخلوق تو ام ! چون از تمام دیوونه ها دیوونه تری!

یکی از نمود های دیوانگی خدا ، طنز افسار گسیخته ایست که در مخلوقاتش وجود داره !

شخصیت ها :

بازدیدکننده گان موزه .

- اینو که میبینی اوج دوران نقاشی رمانتیکه .

- من دوست ندارم !

- من که سیر نمیشم .

- درکت می کنم .

-می تونم سه ساعت تموم نگاش کنم وسیر نشم .

-می فهمم .

-افسونم می کنه .

-می فهمم .

-عین مواد مخدره . مواد مخدری به شکل عاج .

-خیلی خوب می فهمم .

- این یه کپسول آتش نشانیه . بهت میگم خودشه !

- واقعا که خیلی ننری ژان-پل .

- من که کارت پستالو ترجیح می دم .

-به تابلوی اصلی ؟

-آره چه جورم .

-وقتی اینو می کشید کر بود .

- مثل بتهوون .

- کوبیسم . فاویسم . دوران پیش رافائلیسم . تاچیسم . فنتیسم . آدم همه رو قاطی می کنه .

-خودمونیم . خیلی خوب نکشیده ... !

-عزیزم ، سبکش اینطوریه .

-حتی واسه سبک خودش هم خوب نکشیده .

- این نوعی تلاش برای دستیابی به فرمه .

-ولی الحق که افتضاح کشیده .

-دیگه غلو نکن . خرگوشه رو خوب میشه دید .

-زده به سرت ؟ این کجاش شبیه خرگوشه ؟

- صبر کن ببینم ... نه حق با توئه . یک گوساله است .

- تازه اسم تابلو هم گوساله ست . پایین نوشته .

- خودمونیم خیلی بد نوشته .

-وقتی میگی " هنر آبستره صفر است " می خوای بگی هنر آبستره رو مثل عدد صفر نمیشه به تصویر کشید ولی برای نتیجه گیری ضروریه ، یا اینکه می خوای بگی هنر آبستره بی ارزشه ؟

- ژان-پل حوصله ام رو سر می بری . اَه!

" تئاتر بی حیوان " اثر ژان-میشل ریب

در چند روزه گذشته به مناسبت جشن های شب یلدا که دانشکده های مختلف برگزار می کنند دو بار به روی صحنه رفتیم . جریان از این قرار بود که دانشکده های عمران و ریاضی که به مناسبت شب یلدا اقدام به برگزاری جشن کوچکی کرده بودند از چند تا از بچه های گروه تئاتر خواستند که برایشان تئاتر اجرا کنند . من و چند نفر دیگر جمع شدیم و کاری را آماده کردیم . کاری که یک ساعته جمع شد و هدف اصلیش خنداندن ملت بود . خلاصه این کار حدود ۳۰ دقیقه ای را دو بار برای بچه ها اجرا کردیم که با استقبال عجیب دانشجویان شریف مواجه شد . دانشجویان تقریبا در تمام طول مدت اجرا در حال خندیدن بودند و این در حالی است که ما اصلا فکر نمی کردیم بتوانیم با بعضی از تیکه های لوسمان از تماشاچیان خنده بگیریم . اعتراف می کنم بعضی از طنز هایمان واقعا در حد تئاتر گلریز بود . ولی دانشجویان عزیز خندیدند و خندیدند و خندیدند .

بعد از اجرا هم تعداد بسیاری از تماشاچیان اعم از آشنا و غیر آشنا ، پیر و جوان ، مرد و زن ، مذهبی و غیر مذهبی و ... از من و دیگر بازیگران تشکر کردند .

غروب که برگشتیم خواهر دوستم عاشق دوست دیگرم بود و خواهر من عاشق هیچکدام نبود و دوستم عاشق خواهرم بود و دوست دیگرم عاشق خواهر دیگرم بود و خواهر او که پهلوی من نشسته بود دیگر سوگند یاد کرده بود که عاشق نشود ، اما مینمایاند که دلش می خواهد دوست دیگرم عاشقش شود . او که پهلوی من نشسته بود و اکنون در برگشتن باز پهلوی من بود ، خاموش بود ، همچنان خاموش بود و تنها کسی بود که نگفته بود و ندانسته بودند عاشق کیست . و من اکنون عاشق او شده بودم و هیچ یک از ما بیش از سیزده سال نداشت .

" عشق سال های سبز " ، ابراهیم گلستان

...

گرگرز : جدی ؟ " هیالمار اکدال " از اوناس که مریضه و باید هواشو داشته باشی ؟

رلینگ : بدبختانه باید بگم همه از دم مریضن .

گرگرز : هیالمارو چطوری درمون می کنی ؟

رلینگ : طبق معمول تو زندگی یه دروغی براش دست و پا می کنم .

گرگرز : زندگی ... دروغ ؟ درست می شنوم ؟

رلینگ : آره ، درسته ، دروغ زندگی . میدونی این دروغ بهش قوت قلب میده .

.

.

.

گرگرز : بیچاره سروان اکدال . پیرمرد بیچاره حتما کلی از " ایده آل های " جوونیش رو از یاد برده .

رلینگ : محض خاطر ما هم که شده ، جناب " ورل " ، این کلمه قلنبه ایده آل رو بذار کنار . به جاش یه کلمه شسته رفته وطنی داریم که خیلی هم بجاست : دروغ !

    " مرغابی وحشی " اثر هنریک ایبسن

هر روز که از خواب بیدار می شوم یکی از همان روزهاییست که هر روز یکی از همان روز هاست . *

دختر ارشد : باز دیرتر

-در سنی که دارم -

سال های سال دیرتر ،

اگر قرار باشد شهوت مرا دوباره در برگیرد ،

اگر میل به عشق ، میل به عاشق و معشوق بودن از من عبور کند ، میل این که کسی بیاید ، سر انجام ، و مرا ببرد

شایسته ی آن خواهم بود ، نه ، چنین فکر نمی کنی ؟

من این را مانند چنان دردی تصور خواهم کرد ، چنان فاجعه ی بی رحمانه ای ، چنان مصیبتی

و پیش از هر چیز ، پیش از هر چیز ، ریشخندی چنان شرور ، یک شوخی زندگی ، نه ؟

که من خواهم گریخت ، که می جویم ، امیدوارم ، نیروی گریختن را ، کشیدن فریادی خشمناک و گریختن ، که از او دور خواهم شد ،

که آنی را که می آید خواهم راند ، آنی که خواهد گفت مرا دوست دارد و می خواهد من نیز او را دوست داشته باشم و چنین جنایت بزرگی را مرتکب می شود که این همه دیر آمده .

پ . ن : بعضی وقت ها سرت را بر می گردانی و می بینی خیلی دیر شده است . خیلی !

         " در خانه ایستاده بودم و منتظر بودم باران بیاید " اثر ژان-لوک لاگارس

وقتی داشتم فنجان اسپرسو را به لبم نزدیک می کردم از من اجازه گرفت که سر میزم بنشیند . با یک لبخند بهش فهماندم که می تواند این کار را بکند . وقتی نشست یک کتاب و یک دفترچه از پاکتی که همراهش بود بیرون آورد . کتاب را گوشه ای گذاشت و در دفترچه شروع به نوشتن کرد . نمی خورد از آن تریپ روشن فکر هایی باشد که میزی در گوشه ای از کافه را برای نوشتن انتخاب می کنند و هر روز در ساعت خاصی آنجا می روند و چیزی می نویسند . ولی داشت این کار می کرد . هر چند وقت یک بار هم صورتش را با نگاهی متفکر از نوشته اش می گرفت و به من نگاه می کرد . بعد دوباره مشغول نوشتن می شد .

هیچ اتفاق خاصی نیافتاد . من همچنان مشغول به کار خودم بودم و او هم همینطور . در آخر هم کیفم را انداختم روی دوشم و از کافه خارج شدم .

زندگی اصلا شبیه فیلم ها نیست ! 

اینجا جا داره که از اون دو نفری که وبلاگ منو به عنوان بهترین وبلاگ انتخاب کردن تشکر کنم !

امیدوارم تصادفی نبوده باشه !