مچاله کن و آتش بزن

پیمانیسم . احتمالا وقتی برود دل هیچکدامتان برایش تنگ نشود . حتی مطمئن نیستم دل خودم برایش تنگ شود .

تقریبا یک سال و نیم زنده بود . کسی بود که در آن می نوشت . شما هم می خواندید . به همین منوال ادامه پیدا کرد تا به الان که از این پس دیگر نه صاحب پیمانیسم در آن می نویسد و نه شما می آیید که آن را بخوانید . هر چیز انتهایی دارد . اصلا خوب است که خودمان به هر چیزی انتها بدهیم . قبل از آنکه به عادت تبدیل بشود . قبل از آنکه از شور و شوق عاری شود .

اگر دوباره شور و شوق اینچنین نوشتنی پیدا شد مطمئن باشید پیمانیسم را دلخور هوو نمی کنم . 

همیشه اولین ها ترک ناشدنی ترین ها هستند .